Blauw Geel 2 blijft hopen op seizoensverlenging

VEGHEL - Het Nederlands Kampioenschap voor beloftenelftallen gaat morgen verder. Blauw Geel 2 ontvangt dan Westlandia 2 uit Naaldwijk. De aftrap staat gepland om 12.00 en publiek is van harte welkom.

Door: Ties van Dooren

Blauw Geel heeft een bijzonder goed resultaat nodig wil het verder bekeren. Het liefst een overwinning met drie doelpunten (of meer) verschil. Een lastige opdracht, maar dat zijn de Veghelaren dit seizoen wel gewend. Desondanks kan het zomaar de laatste thuiswedstrijd van het jaar zijn. Bij verlies of bij een kleine overwinning zit het seizoen er immers op. Vandaar dat Blauw Geel 2 haar supportersschare nog eenmaal oproept om massaal naar het Prins Willem Alexander Sportpark in Veghel te komen.

De Hel van Roubaix

Toen ik Andrea Tafi in 1999 met een kilometer of 60 per uur door het stof zag rijden, was ik verkocht. Parijs - Roubaix is de hel die het dichtst in de buurt van de hemel komt. Wat een prachtige koers.

Parijs - Roubaix heeft alles wat een koers mooi maakt. De paniek in de ogen van renners die lek rijden ergens in het Bos van Wallers. Wetende dat terugkeren aan het front een illusie is. Valpartijen, lekke banden hebben ineens ‘charme’. Gebroken lichaamsdelen en kapotte fietsonderdelen. Onberekenbaarheid. De strijd om het ‘gootje’. De prachtige quotes en anekdotes van wielerfanaat Michel Wuyts. Renaat Schotte op de motor. Kilometers lang achter de renners aan. Urenlang verslag doen uit de koers. Trillende lichamen op gammele fietsjes. De strijd tussen mannen die geen pijn voelen. Geen pijn willen voelen. De onherkenbare koppies door het vrijgekomen stof.  Beresterke mannen die verlangen naar de finish. Jongetjes die verlangen naar moeders schoot. De winnaar die als beloning zo’n rotkassei mee naar huis krijgt. Tranen van geluk bij degene die zegeviert. Verliezers die blij zijn dat ze nog leven. Zondag is het weer zover. De Hel van Roubaix. De Hel van het Noorden. Kom er maar in Renaat!

Nederland is bang voor de moslim

‘De media hebben een belangrijke rol gespeeld bij het creëren van een klimaat van angst voor moslim.’

Nederland is bang voor de fundamentalistische moslim, maar bij vele houdt het daar niet op. De Nederlandse bevolking distantieert zich steeds meer van de islam en de moslims. De kloof tussen de moslims en de niet-moslims wordt alsmaar groter. De media zijn hier mede verantwoordelijk voor. De negatieve berichtgeving wint het overtuigend van de positieve berichtgeving. Kwalijke zaken waarin moslims de hoofdrol spelen worden breed uitgemeten in de pers. Moslims en problemen lijken zo onlosmakelijk met elkaar verbonden. Het negatieve beeld dat wordt geschetst bij de moslimgemeenschap leidt tot angst. Na de fatale 11 september in 2001 spitste die angst zich vooral toe tot het grootschalige terrorisme. Tegenwoordig is dat al lang niet meer de grootste bron van angst. De politiek en de media richten zich veel meer op de kleine criminaliteit. De, meestal jeugdige, hangjongeren met Marokkaans of Turks bloed die zich misdragen: oude vrouwtjes lastigvallen, buurtsupermarkten overvallen, homo’s of alleenstaande moeders bedreigen. De conclusie dat deze Marokkanen of Turken moslim zijn, wordt (te) snel getrokken. De angst die er is ontstaan voor de moslims is dus niet de angst voor bijvoorbeeld de Al Qaida. Nee, integendeel. Het gaat om misdrijven die iedere Nederlander kan treffen. Op elke straathoek. Dié angst is ontstaan door het negatieve beeld in Nederland. De media dragen daaraan bij door vaak de afkomst van een allochtone dader te vermelden, terwijl de dader 9 van de 10 keer al heel zijn leven in Nederland woont. Vaak in het bezit van alleen een Nederlands paspoort.
Mijn opvatting wordt ondersteund door een rapport van Brants, Crone en Leurdijk. Zij suggereren dat met name in de berichtgeving over de islam en moslims de Nederlandse media (vermeende) verschillen tussen de autochtonen en moslimcultuur onnodig overdrijven en problematiseren. De media hebben een belangrijke rol gespeeld bij het creëren van een klimaat van angst voor de moslim. Forum, Instituut voor Multiculturele Ontwikkeling, publiceerde in 2008 een onderzoeksrapport met de volgende passage in het voorwoord: ‘Wij achten het debat in een democratische rechtstaat van essentieel belang. Om dat debat met het oog op de toekomst echter ook constructief te laten zijn, is het belangrijk dat in dat debat ruimte is voor feiten. We moeten helaas vaststellen dat discussies in de media weinig in het perspectief van de feiten worden gezet.’ 

Dat dit probleem niet van deze tijd is blijkt uit een onderzoek uit 1991. Destijds analyseerden Lahaise, Kross en Joseph de berichtgeving in Nederlandse media over moslims en de verhoudingen tussen moslims en autochtone Nederlanders ten tijde van de Golfcrisis. De auteurs kwamen erachter dat in veel genuanceerde achtergrondverhalen toch vreemd werd geschreven over moslims en de islam. In veel koppen stonden vaak stereotiepen over moslims. Tevens hebben journalisten de onrust tussen moslims en autochtone in Nederland overdreven. De berichtgeving heeft destijds eerder bijgedragen aan de spanningen dan dat er daadwerkelijk spanningen waren. “Er is veelal sprake geweest van een initiërende of zelfs provocatief opgeroepen creatie van meningen die misschien wel latent aanwezig waren, maar pas werden geuit of gevormd op nadrukkelijke navraag door journalisten” (Lahaise et al, 1991, p. 38). 

Vermoorde onschuld
Twintig jaar later kunnen we niet zeggen dat het probleem is opgelost. Integendeel zelfs, het probleem lijkt alsmaar groter te worden. Volgens W. Shadid, hoogleraar interculturele communicatie aan de Universiteit van Tilburg en Universiteit Leiden, leveren de media direct en indirect een bijdrage aan de slechte verstandshouding tussen autochtonen en moslims. De beeldvorming is negatief en de media zouden zelfs een rol spelen in de discriminatie van allochtonen in de samenleving. Het gaat hier inderdaad over allochtonen en niet over moslims, maar toch. De constatering van Shadid is opmerkelijk en moeilijk te verklaren. Waarom is de berichtgeving in de verschillende media zo negatief? De journalisten spelen de vermoorde onschuld, maar zijn ze wel zo onschuldig als ze beweren. Is het niet gewoon zo dat er inderdaad negatief wordt bericht over de islam, over de moslims en eigenlijk gewoon over de allochtonen in het algemeen. “Etnische minderheden zijn ondervertegenwoordigd in nieuwsmedia en/of komen slechts voor in een beperkt aantal rollen of posities: als dader van criminaliteit, als veroorzaker van problemen, of als slachtoffer van werkloosheid of racisme” (Leurdijk, A. (1999) Televisiejournalistiek, over de multiculturele samenleving. Amsterdam, Het Spinhuis). Dit beeld wordt bevestigd door Petra E. van Helden die haar scriptie wijdde aan de beeldvorming over moslims in de media en onder de Nederlandse bevolking. Haar conclusie komt sterk overheen met die van Leurdijk. ‘De berichtgeving over de islam is over het algemeen probleemgericht. Er is veel aandacht voor imams die tegen homo’s zijn of radicale preken houden. In Nederlandse moskeeën wordt, volgens een rapport van de AIVD (Algemene Inlichtingen en Veiligheidsdienst), gerekruteerd voor de jihad. Ook op islamitische scholen zou opgeroepen worden tot haat tegen de westerse wereld. Op deze scholen zijn radicalen actief en wordt integratie tegengewerkt. De islam vormt, zo zou je uit deze berichtgeving kunnen opmaken, een bedreiging voor de Nederlandse bevolking en voor de westerse waarden.’(Petra E. Helden. (2005) Framing Islam. Vrije Universiteit Amsterdam. Pag. 25)

Een bekend voorbeeld waar de journalistiek ernstig tekortschoot was op 13 september 2001. Twee dagen na de aanslagen op de Twin Towers kopt het NRC Handelsblad het volgende: ‘Bin Laden heeft ook aanhang in Ede’. Een bericht wat is gebaseerd op voornamelijk aannames van de journalist van dienst. Een groepje baldadige moslims zou feest hebben gevierd naar aanleiding van de aanslagen in New York. Er is één hele bron geraadpleegd: een plaatselijke politiewoordvoerder. Op 28 september rectificeert het NRC Handelsblad met de kop ‘In Ede was het geen feest om de aanslagen op VS’. Wie leest de rectificatie nog? Het kwaad is al geschied. Onzorgvuldigheid? Volgens het onderzoeksbureau Foquz etnomarketing (2002) vindt 55 % van de moslims dat de media onzorgvuldig omgaan met de berichtgeving over de islam. Of is het toch de drang om te scoren? Volgens Azem worden de moslims voortdurend gegeneraliseerd en steeds beschreven als ‘de ander’. Dat levert dan weer interessante koppen en onderhoudend leesvoer op. (Azem, Z. (1999). Limiting thought: Representations of Islam in Western print media. Islamic culture: an English quarterly, 73, nr. 4, 1-44).

Overhand
Is er dan geen enkel positief punt te bespeuren. Wanneer men héél goed zoekt is er een positieve tendens zichtbaar. Minimaal, maar het is in ieder geval iets. Zo constateert Bart Top (2007) het volgende: “Ondanks het falende diversiteitbeleid bij de Publieke Omroep en bij de kranten is er toch heel veel gebeurd. Veel meer autochtone journalisten hebben zich verdiept in de religie en cultuur van moslims en schrijven daar redelijk genuanceerd en evenwichtig over. De indruk is dat de kwaliteit van de berichtgeving over de multiculturele samenleving over de hele linie is toegenomen en dat journalisten ook meer stilstaan bij mogelijke effecten van hun werk.”(Evers, Huub. Over interculturaliteit en kwaliteit van de journalistiek. Fontys Hogeschool Journalistiek. Pag. 24). En Deuze (2007) constateert dat de multiculturele samenleving op internet allang bestaat. Leuk en aardig dat de journalisten ‘meer stilstaan bij mogelijke effecten van hun werk’ (lijkt me ook vrij logisch, toch?) toch maken ze vrijwel allemaal dezelfde fout. Zelfs wanneer er positieve aandacht is voor migranten in de media, worden ze vooral beschreven op grond van hun status als ‘allochtoon’ en niet vanwege hun expertise en kwaliteiten. Halleh Ghorash stelt dat ‘De uitkomst is dat ‘allochtonen’ vooral vanuit hun anders zijn worden benaderd en niet altijd vanuit hun kwaliteiten en mogelijke competenties..’ (Evers Huub en Serkei Carmelita (red.) Naar een interculturele journalistiek. Aksant Amsterdam, 2007. Pag. 67)

De kwaliteit van de berichtgeving over de multiculturele samenleving over de hele linie is dus toegenomen. Is dat voldoende? Nee. De negatieve berichtgeving heeft tot op de dag van vandaag de overhand. De allochtone Nederlander herkent zich niet in de berichtgeving. Een kleine groep die problemen veroorzaakt eist alle aandacht op. En die aandacht krijgen ze ook. In een door Henk Blanken en Mark Deuze geredigeerde bundel De Mediarevolutie (2003) schrijft Martijn de Waal: ‘Uit verschillende onderzoeken blijkt dat allochtone Nederlanders niet alleen een tekort aan representatie in de Nederlandse media ervaren, maar dat daarnaast ook sterk het idee leeft dat de media een sterk vertekend beeld van de verschillende etnische groepen in Nederland schetsen. De media besteden overmatig veel aandacht aan de problemen die een relatief kleine groep veroorzaakt’ (pp. 149-150). 

Angst
De media moeten een goed beeld geven van de diversiteit in onze samenleving. Iets wat in mijn ogen op dit moment onvoldoende gebeurt. Moslims worden vaak in verband gebracht met criminaliteit, extremisme, een mislukte multiculturele samenleving en ga zo maar door. Afkomst (terwijl het meestal gewoon Nederlanders zijn) wordt vaak genoemd, terwijl de relevantie discussieerbaar is. Dat leidt tot angst onder de bevolking. De burgers in Nederland gaan op die manier alle moslims wantrouwen, omdat er vaak negatief over wordt bericht. Veel mensen nemen immers klakkeloos over wat er in de media verschijnen en nemen dat tevens voor waarheid aan. Het imago van de moslim blijft op die manier slecht. Op dit moment weten de media zich geen raad met de ontzuilde samenleving en de positie van de moslims in Nederland. Vandaar dat de angst die de media hebben gecreëerd voor de moslims blijft bestaan en mogelijk verergerd. Een kwalijke zaak.

 Ties van Dooren

Dinsdag 3 januari 2012

Bronnen:

Mist in de polder: zicht op ontwikkelingen omtrent de islam in Nederland - S. Vellenga, S. Harchaoui, H. El Madkouri & Baukje Sijses (red.). Amsterdam: Aksant, 2009.

W. Shadid is hoogleraar in het vakgebied interculturele communicatie aan de Universiteit van Tilburg

en Universiteit Leiden. Correspondentie: Universiteit Leiden, Postbus 9555, 2300 RB Leiden. E-mail:

shadid@fsw.leidenuniv.nl

https://www.fontys.nl/generiek/bronnenbank/sendfile.aspx?id=223004

https://www.fontys.nl/generiek/bronnenbank/sendfile.aspx?id=223003

https://portal.fontys.nl/instituten/journalistiek/mki/Gedeelde%20documenten/Product%202%20opinierende%20artikelen_p3-10_.pdf

http://www.manavzw.be/_files/Berichtgeving%20over%20moslims%20en%20de%20islam%20in%20de%20westerse%20media%20-%20Shadid%202005.pdf

http://www.communicatieonline.nl/nieuws/bericht/moslims-ervaren-negatieve-berichtgeving/

http://www.express.be/joker/nl/platdujour/91-berichtgeving-moslims-negatief/87361.htm

http://www.kifkif.be/actua/berichtgeving-over-moslims-en-de-islam

http://www.miramedia.nl/feiten/detail.asp?nodeid=16&id=4553&start=0

http://retro.nrc.nl/W2/Lab/Multicultureel/scheffer.html

http://www.goedverwoord.nl/angst-voor-moslims-terecht-of-onterecht

http://www.interculturelecommunicatie.com/download/westerse%20media%20en%20islam.pdf

http://www.interculturelecommunicatie.com/download/media2009.pdf

http://www.depers.nl/binnenland/535244/Angst-voor-de-islam-verkoopt.html

http://www.miramedia.nl/media/files/moslims_media.pdf

http://www.doppert.nl/beeldvorming/migranten.pdf

De Nederlander bestaat niet

‘De Nederlander bestaat wel degelijk’. Onzin. Maxima zei in 2007 dat ze na zeven jaar nog steeds niet weet wat de Nederlandse identiteit inhoudt. Ik ben inmiddels 23 en ik heb geen idee wat de Nederlandse identiteit precies inhoudt. Hoe dat komt hoor ik u vragen. De Nederlandse identiteit bestaat niet. Maxima had en heeft gelijk toen ze zei dat de Nederlander niet bestaat. De uitspraak van Maxima zorgde voor veel ophef. Veel Nederlanders voelden zich aangevallen. Wat weet Maxima van ons poldervolkje? Geert Wilders reageerde destijds onmiddellijk voor de camera’s van het RTL Nieuws: ‘Goedbedoelde politiek correcte prietpraat.’ Tweede Kamerlid Sterk (CDA): ‘De nationale identiteit bestaat wel degelijk. Het Koningshuis is daar zelf een goed voorbeeld van. Natuurlijk is er pluriformiteit, maar we hebben een collectieve historie en nationale symbolen die Nederlanders binden.’ De prinses deed de gewaagde uitspraak bij de presentatie van het WRR-advies Identificatie met Nederland in 2007. In het WRR-advies aan de regering stond dat ‘de laatste jaren te enkelvoudig is omgegaan met het begrip nationale identiteit’. De WRR pleitte voor een dubbele nationaliteit niet langer als een probleem te zien. Termen als ‘autochtoon’ en ‘allochtoon’ zijn volgens de WRR bovendien verouderd. Wanneer we het woord identiteit opzoeken in de Dikke van Dale krijgen we de volgende betekenissen voorgeschoteld:

iden·ti·teit de; v 1 gelijkheid: zijn ~ bewijzen bewijzen dat men de persoon is voor wie men zich uitgeeft 2 eigen karakter

Het eigen karakter van de Nederlander. Hoe gaat iemand dat in hemelsnaam beschrijven? Of hoe geeft de Nederlander zich uit? Allemaal hetzelfde? Wat een onzin.

Ironische vaderlandsliefde
Identiteit is een begrip wat constant een andere betekenis krijgt. Het is geen begrip wat zich meet aan vaste kaders. Griselda Moleman ondersteunt mijn standpunt erg treffend: ‘Die onzin dat de Nederlandse identiteit een strikt afgebakend gegeven is, gaat er bij mij niet in. Ik zou ook niet weten hoe ik die identiteit moet omschrijven. Denkend aan Nederland zie ik blonde, blauwogige fietsers in windjacks langs trage rivieren gaan, op weg naar de zondagsdienst in de hervormde kerk en de fietstassen gevuld met tupperwares vol eigengemaakte stamppot en gehaktballen.’ [1] Iedereen leest de cynische ondertoon die Moleman aanhaalt in de laatste paar zinnen. Ik deel die cynische blik, maar maakt mij dat minder Nederlander? Nee, natuurlijk niet, dat maakt mij een cynische Nederlander. En zo zijn er zoveel verschillende Nederlanders. Dé Nederlander bestaat niet. De Nederlander verandert constant en heeft geen vastgesteld karakter. De directeur van het Sociaal-Cultureel Planbureau (SCP) Paul Schnabel schaarde zich gedeeltelijk achter Maxima: ‘Prinses Máxima had gelijk toen ze zei dat ‘de Nederlander’ niet bestaat. Het concept ‘Nederlandse identiteit’ rust primair op emotionele beleving en mythologisering van het verleden’ (8 oktober 2008). Schnabel eindigt zijn betoog met een geestige slotzin ‘Máxima had gelijk, maar kreeg het niet. En dat is dan ook wel weer heel erg Nederlands.’

Waarom maakt dit onderwerp toch zoveel los bij veel mensen. Ik denk dat wij Nederlanders allang weten dat de Nederlandse identiteit niet bestaat, maar dat we bang zijn om dat toe te geven. Daarom gaan we ons fel verzetten tegen mensen die zeggen dat de Nederlander niet bestaat. Ineens worden we bijzonder chauvinistisch, nationalistisch zelfs. Prof. dr. Jonker verwoordt het als volgt: ‘Het besef van de openheid van de geschiedenis kleurt de behandeling van de wording van Nederland op aangename wijze bij. Het maakt geborneerde aanspraken op het bezit van de enige, echte, vaststaande Nederlandse identiteit onmogelijk. Het relativeert chauvinisme. Dat is er wel, maar het moet zich vermommen als ironische vaderlandsliefde.’[2]

Natuurlijk zijn er mensen die het hier totaal niet mee eens zijn. Die met argumenten de Nederlandse identiteit proberen te verklaren. Een van die personen is Anton C. Zijderveld, een Nederlands socioloog en emeritus hoogleraar, hij schreef in zijn betoog ‘De Nederlander bestaat!’ het volgende: ‘Ten eerste de taal. We spreken geen Duits, Engels of Frans, maar Nederlands. We lezen Nederlandse kranten, boeken en tijdschriften. We zijn vooral Nederlandse staatsburgers die Nederlandse belastingen betalen en op de Nederlandse arbeidsmarkt werkzaam zijn. En wat mijzelf betreft, ik houd van ons gekke land met zijn rare discussies, merkwaardige gewoonten en culturele diversiteit.’[3] Dus als je voldoet aan deze eisen dan beschik je over de authentieke Nederlandse identiteit…? Ewoud Butter en Seda Önce deden onderzoek namens het ACB Kenniscentrum en kwamen onder andere tot de volgende conclusies. ‘We kiezen zelf waarmee we ons willen identificeren: met een land, een politieke voorkeur, een etnische groep, een voetbalclub, een religie, een dorp, een wijk, een seksuele voorkeur, een muziekstroming etc.’[4] Dat verschilt dus per individu. Volgens Butter en Önce wordt een identiteit niet alleen bepaald door onze eigen keuzes. ‘Een identiteit ontstaat ook in interactie met anderen in de directe omgeving (ouders, vrienden, school) en door het beeld dat anderen hebben van de groep waartoe ze je rekenen.’[5] De keuze ligt dus bij onszelf al worden we gestuurd door andere partijen. Iedereen heeft zijn eigen identiteit. De identiteit van mijn Nederlandse vriend met Marokkaans bloed Anoir Benabdillah is totaal anders. We beschikken over een andere identiteit, maar toch zijn we allebei Nederlanders. Dat is juist het mooie aan Nederland. Al die verschillende identiteiten in een klein compact landje.

Bang voor de toekomst
We gaan ons ineens heel conservatief gedragen als we het hebben over onze Nederlandse identiteit. Want pas op!? Wij zijn trotse Nederlanders en daar hoort een echte Nederlandse identiteit bij. We zijn gewoon bang voor de toekomst. Veel Nederlanders leven in hun eigen fictieve romantische wereldje. Wanneer je die mensen vraagt naar de Nederlandse identiteit lachen ze de vraag weg en beginnen ze te praten over het Nederlands Elftal. Dat bindt ons Nederlanders. Henk van Straten schreef in zijn wekelijkse bijdrage aan de Nieuwe Revu het volgende: ‘Prinses Maxima zei ooit dat ‘de Nederlander’ niet bestaat. En dat is ook zo. Niemand weet wie hij is of waar hij thuishoort. De shitstorm die Maxima toen over zich heen heeft gekregen, bewijst alleen maar onze angst voor de toekomst, het onbekende.’[6]

Ties van Dooren

5 januari 2012

‘Als je jankend in een hoekje gaat staan, kom je geen steek verder’

VEGHEL - Hij voelt zich meer Nederlander dan Marokkaan. Toch stroomt er nog steeds Marokkaans bloed door zijn aderen en blijft hij voorlopig in het bezit van twee paspoorten. Een Nederlander met een Marokkaans paspoort. Anoir Benabdillah blikt terug op zijn jeugd, kijkt kritisch naar het heden en neemt voorzichtig een voorschot op wat komen gaat. “Als ik naar mezelf kijk, is de multiculturele samenleving niet mislukt.”

Op 8 juni 1989 ziet Anoir het levenslicht. Zijn vader is dan al een tijdje in Nederland. In 1970 vertrekt de vader van Anoir naar Nederland om te gaan werken. De relatie met zijn toenmalige vrouw loopt twee jaar later stuk. “Mijn vader is toen teruggekeerd naar Marokko en daar heeft hij mijn moeder ontmoet. Na een half jaar in Marokko is mijn vader weer naar Nederland gekomen om te gaan werken in een kippenfabriek. Drie jaar later liet hij mijn moeder overkomen naar Nederland.” De vader van Anoir werkt bij de Campina in Veghel als zijn vrouw bevalt van haar eerste kind. In 1978 wordt de broer van Anoir geboren en vier jaar later, in 1982, zijn zus. Anoir volgt een aantal jaren later. De inmiddels 22-jarige Anoir blikt terug op zijn basisschooljaren. “Ik heb acht jaar op een gemengde basisschool gezeten. De school besteedde destijds veel aandacht aan allerlei culturen en de verschillende geloofsovertuigingen. Qua dat betreft was het een heel diverse school. We deden natuurlijk aan Kerstmis, maar er werd bijvoorbeeld ook voorlichting gegeven over het Suikerfeest en het Hindoestaanse feest Divali.” Zijn ouders hadden zich inmiddels gevestigd in Veghel. “Aanvankelijk hadden mijn ouders het idee om in Nederland geld te maken en dan uiteindelijk terug te keren naar Marokko. Toch heb ik altijd het gevoel gehad dat mijn moeder al vroeg had besloten niet terug te keren naar Marokko. Bij mijn vader speelde dat wat minder. Die heeft langer de intentie gehad om zich uiteindelijk in Marokko te vestigen.” Na de basisschool ging Anoir naar het Zwijsen College in Veghel. Een ietwat ouderwetse school met veel verschillende culturen. Na de brugklas havo/vwo koos Anoir voor het vwo. Waar hij later ook voor slaagde. “Daarna ben ik Pabo gaan doen, maar dat beviel me niet echt. Lange tijd heb ik getwijfeld over wat ik precies wilde gaan doen. Uiteindelijk, na anderhalf jaar fulltime werken, ben ik toegepaste psychologie in Eindhoven gaan doen. Iets wat ik nu, drie jaar later, nog steeds met veel plezier doe.” Gelovig is Anoir op zijn eigen manier. “Ik ben Islamiet. Dus ik drink geen alcohol, rook niet en eet geen varkensvlees. De Islamitische principes zijn belangrijk voor mij en daarnaast doe ik alles op basis van logica. Geloof is een houvast voor mij. Het is niet dat ik mijn hele leven er door laat leiden, maar het is een soort navigatiesysteem.” Anoir wil niet al te ver vooruit kijken. Hoe zijn privéleven er over een paar jaar uitziet, ziet hij dan wel weer. “Mijn Marokkaanse roots gaat er nooit uit en natuurlijk geef ik mijn kinderen daar wat van mee. Alleen ik laat ze vrij in wat ze daar mee doen.” De vrouw van zijn kinderen is hij nog niet tegengekomen. “Dat zie ik allemaal wel. Qua dat betreft liggen alle opties nog open.”

Integratie
Anoir vindt zichzelf goed geïntegreerd toch vraagt hij zich af wat mensen onder integratie verstaan. “Ik voel mezelf meer Nederlander dan Marokkaan, maar ben ik dan goed geïntegreerd? De definitie van integratie is onduidelijk. Wanneer is iemand goed of slecht geïntegreerd? Als iemand volledig functioneert in deze samenleving, een HBO-opleiding doet, autochtone vrienden heeft, is diegene dan goed geïntegreerd? Het is een breed begrip.” Lastig. Toch denkt Anoir, kijkend naar het verschil met bijvoorbeeld de Turkse gemeenschap dat de Marokkanen beter zijn geïntegreerd in Nederland. De Marokkanen hebben volgens Anoir meer contact met de autochtone medemens.
Financieel gezien hebben de meeste Marokkaanse gezinnen het niet breed. Wanneer Anoir kijkt naar zijn thuissituatie ziet hij één van de oorzaken. “De Nederlandse Marokkaan ziet het vaak als een soort verplichting om de familie in Marokko te onderhouden. Ook wanneer dat eigenlijk helemaal niet nodig is. Dat komt bij de autochtonen natuurlijk veel minder voor. Die ‘verplichting’ zorgt voor een scheve balans die invloed heeft op veel Marokkaanse gezinnen.” Vroeger was dat in huize Benabdillah niet anders. “Wij hadden het thuis financieel niet zo breed. Mijn ouders moesten aan onze toekomst denken, aan familie in Marokko en pas als laatste aan zichzelf.” Anoir hoeft niet lang na te denken over een treffend voorbeeld. Tijdens zijn werk als vrijwilliger bij Vivaan, een organisatie waarbij er wordt gestreefd naar een maatschappij waaraan iedereen kan meedoen, kwam er een klein mannetje met Marokkaans bloed naar hem toe. “Hij vertelde me dat al zijn vrienden ‘Nikes’ hadden. Toen ik hem vroeg waarom hij op oude sportschoenen liep, gaf hij een onschuldig maar typerend antwoord. Zijn ouders hadden veel spaargeld gestuurd naar een Marokkaanse oom die geopereerd moest worden.”

Stijgende lijn
De relatie tussen de allochtone bevolking in Nederland en de autochtone bevolking is niet optimaal. Daar is Anoir zich terdege van bewust. Toch vindt hij het onterecht dat er vaak wordt gezegd dat de multiculturele samenleving is mislukt. “Als ik naar mezelf kijk is de multiculturele samenleving niet mislukt. Ik heb veel Nederlandse vrienden, Turkse vrienden en Antilliaanse vrienden. Daarnaast kijkend naar Amsterdam zie ik allerlei winkeltjes in dezelfde straat zitten met verschillende achtergronden. Verschillende culturen komen daar samen. Als ik daar loop zie ik tevens mensen met verschillende nationaliteiten en voorouders een praatje met elkaar maken.” Toch ziet Anoir ook de problemen die een perfecte samenleving in de weg staan. “Alleen als ik dan lees dat Marokkaanse jongeren een homopaar in elkaar slaan. Dan weet ik het ook niet meer.” Toch behoort hij niet tot de doemdenkers. “Er zit zeker een stijgende lijn in. Steeds meer allochtone jongeren zijn hoger opgeleid, vooral allochtone meisjes. Daarnaast verdwijnt de traditionele allochtoon steeds meer. Mijn vader was vroeger ook van: ‘de vrouw moet eten koken en voor de kinderen zorgen’. Iets wat hij zich nu niet meer kan voorstellen.” Anoir ziet enig verband met Nederland. “Hier hadden vrouwen vroeger ook veel minder ‘hoge’ functies.” Lopen de allochtonen in Nederlander twintig jaar achter? “Ja, ik denk van wel. Toch zit er zeker een stijgende lijn in. Als je kijkt naar tien jaar geleden..” Voor zichzelf ziet hij een voorbeeldfunctie weggelegd. “Ik ga altijd uit van mijn eigen kracht. Dat probeer ik de volgende generatie allochtonen mee te geven. Kijk zo ben ik en het kan dus wel. Veel Marokkaanse Nederlanders klagen vaak dat ze weinig kansen krijgen en dat is misschien ook wel zo. Alleen ik vind altijd dat van jezelf uit moet gaan, want aan al die andere factoren kun je toch bijna niets doen. Je moet er gewoon het beste van maken en dat is wel iets wat wij alle drie (broer en zus red.) hebben gedaan.”

Boeman
Woorden als gelovig en Marokkaan worden tegenwoordig steeds vaker geïnterpreteerd als scheldwoord. Typ bij Google ‘Marokkaan’ in en het tweede zoekresultaat is de Wikipediapagina ‘Kut-Marokkaan’. Optie nummer drie is een YouTube-filmpje van Wegmisbruikers waarin een Marokkaan wordt aangehouden, omdat hij zich insmeert met zonnebrandcrème tijdens het autorijden. Zijn reactie op de aanhouding en de camera van Wegmisbruikers? Veel misbaar en een middelvinger naar het publiek. De vijfde link in het lijstje zoekresultaten is het meest kwetsend van allemaal. Daar is het volgende te lezen:

‘Marokkaan, rifaap
Aggressieve criminele gluiperds uit het Rifgebergte die het hebben voorzien op onze belastingcenten, onze spullen, en óns land. Rifaapjes zijn altijd in het bezit van twee of meerdere paspoorten, rijden in te dure gestolen auto’s of op van ons gestolen scooters, en dragen een glimmende jas met een bontkraag. Ze gooien homofielen van flatgebouwen en verkrachten onze blonde vrouwen. En ze handelen in drugs. Marokkaanse vrouwen kunnen heel mooi zijn, en zijn vaak hoog opgeleid. Het probleem is dat als je ernaar kijkt haar broer of vader plotseling met een kromzwaard achter je staat. Hoog opgeleid of niet, de meeste Marokkanen zijn en blijven hun hele leven werkeloos. Verder zijn alle Marokkanen ook moslim.’

Alle vooroordelen in een paar zinnen. Grof, racistisch, kwetsend en bijzonder slecht voor het imago van de Nederlandse Marokkaan. Anoir is zich er van bewust dat het imago van de Marokkaanse Nederlander niet bijster positief is. “Marokkanen worden vaak gezien als temperamentvol. Dat maak ik zelf ook mee als ik discussier met een andere Marokkaan denken mijn autochtone vrienden vaak dat ik ruzie met hem maak.” Negen van de tien keer is dat niet waar. Toch krijgen de Marokkanen daarom snel het label agressief, denkt Anoir. Het beeld dat de Marokkaan heeft bij de autochtonen is negatief volgens Anoir. “Ik denk dat de gemiddelde Marokkaan de Nederlander ziet als iemand die hem belemmert in het hebben van een succesvolle toekomst. De media dragen daar zeker aan bij.” Anoir begrijpt enerzijds dat de kranten veel en vaak negatief schrijven over allochtonen. “Dat verkoopt gewoon goed. Veel media willen sensatie brengen.” Toch vindt Anoir dat de media een afspiegeling van de samenleving moet zijn. “Als afkomst niet relevant is dan moeten de media dat achterwege laten. Soms vind ik dat het allemaal erger wordt gemaakt dan dat het daadwerkelijk is. Daar stoor ik me aan. Tevens drijven beide groepen door de negatieve berichtgeving uit elkaar in plaats van naar elkaar toe. De intellectuele prikken daar wel doorheen, maar de rest van de samenleving krijgt de bevestiging dat het inderdaad niet goed gaat met de integratie en de multiculturele samenleving.”

Geen reden tot paniek
Éen van de talloze bijzondere tv-momenten in 2011 was ongetwijfeld de emotionele speech van Gouden Kalfwinnaar Nsrdin Dchar. Een Islamitische Nederlander met Marokkaanse bloed die Wilders en Verhagen beticht van het oproepen tot angst voor de Islamiet. Veel Marokkanen zaten huilend voor de tv en voelden zich eindelijk begrepen. Ze waren trots. Dchar was even de held van de Nederlandse Marokkaan. Nico Dijkshoorn vond dat zijn speech juist aangaf dat racisme dieper in onze samenleving zit dan wij denken. Geert Wilders zit in ons hoofd schreef hij op NU.nl. “Ik vond de speech eerlijk gezegd wat over de top. Begrijpelijk dat wel. Die jongen staat daar vol emotie. Toch had ik er geen extra gevoel bij.” Zelf voelt Anoir zich niet gediscrimineerd. Hij vindt dat mensen die gediscrimineerd worden altijd eerst de hand in eigen boezem moeten steken. “Natuurlijk bestaat racisme, maar men moet het niet groter maken dan het is. Dat blijft altijd bestaan, maar als je jankend in een hoekje gaat staan, kom je geen steek verder.” Bang voor gewelddadige confrontaties tussen allochtonen en autochtonen is Anoir niet. “Dat is moeilijk in te schatten, maar situaties zoals in de Tweede Wereldoorlog zie ik niet gebeuren. Ik heb zelf wel het gevoel dat de autochtonen zich een beetje verheven voelen boven de allochtonen. Onlangs had ik een meeting met mijn stagebegeleider en het gesprek ging op een gegeven moment over mijn familie. Uit pure interesse, denk ik. Ik vertelde dat mijn zus een hoofddoek droeg. Vervolgens kreeg ik de vraag wat voor functie ze bekleedt en of ze onderdrukt werd. Mijn zus is neuropsychologe en staat zelf honderd procent achter het dragen van een hoofddoek.” Dat is verontrustend en dat soort misvattingen komen vaker voor. Toch is dat voor Anoir geen reden tot paniek. “Nederland is te ontwikkeld en te beschaafd. Het debat wint het van het geweld. 

Brownies & Downies bezorgt Blauw Geel 2 een prachtige avond

VEGHEL – Blauw Geel 2 is klaar voor de tweede helft van de competitie. Dat is de belangrijkste conclusie na afgelopen zaterdagavond. Een avond in het teken van de teambuilding pakte fantastisch uit. Met dank aan Laco de Beemd (Chantal van Nuenen en Rinus van de Oudenaarde) en Thijs Swinkels die zijn prachtige lunchcafé Brownies & Downies beschikbaar stelde.

Door: Ties van Dooren & Sander Driessen

Dat Blauw Geel 2 kan rekenen om een brede achterban bleek afgelopen zaterdag weer eens. Voordat de selectie van het tweede zich kon opmaken voor een heerlijke maaltijd moest er eerst nog even intensief gefietst worden. Bij Laco de Beemd stonden er 25 fietsen klaar om een uur lang te spinnen. Onder de bezielende leiding van Rinus van de Oudenaarde werd er fanatiek meegedaan met de les, en één ieder was na dat uur dan ook goed bezweet en voelde de benen aardig verzuren.

Geslaagde avond
Vervolgens waren we van harte welkom bij Thijs Swinkels’ Brownies & Downies. De Veghelse ondernemer had kosten nog moeite gespaard om de gehele selectie en staf van Blauw Geel 2 een fijne avond te bezorgen. Na afloop spraken beide participanten dan ook over een geslaagde avond. De maaltijd die Thijs voorschotelde was verbluffend lekker. Superlatieven schoten na afloop van de maaltijd te kort.

Winnaars
Na het eten werd er tijdens een voetbalquiz nog gestreden op het scherpst van de snede. Trainer Lodewijk van Helvoirt ging met zijn team (Rob Cortjens, Bob Verhagen en Sailesh Muradin) met de hoofdprijs aan de haal vlak voor de verassende runner-up (Team Ties van Dooren en Rutger Geurts). Toch waren er na afloop van deze avond louter winnaars. Daarvoor danken wij onze ondernemer van de jaar, Thijs Swinkels.

Wouter Weylandt, een held.

Ongeveer een jaar geleden sprak ik Wouter Weylandt na de Sluitingsprijs Putte - Kapellen. Hij werd tweede en sprak de legendarische woorden: “Schrijf maar vast op, volgend jaar win ik hier.” Deze woorden werden vergezeld met een brede, mooi, gemeende glimlach. Ik geloofde het en gaf hem een hand. “Alvast gefeliciteerd dan en tot volgend jaar.” De grijns op zijn gezicht werd groter. “Allez hé. Laten we het hopen. Tot volgend jaar.” En zijn imposante benen schoten terug in de klikpedalen. Hij fietste met fiets en al de kroeg in. Waar hij onder luid gejuich van zijn fiets werd getrokken. Hij genoot, letterlijk en figuurlijk, met volle teugen. Prachtig beeld. Heel België hield van die man. Ik na het ‘interview’ ook.

Morgen worden de plaatselijke rondjes weer gefietst in en rond Putte - Kapellen. Zonder Wouter Weylandt. Een groot gemis voor de wielersport. De laatste Belgische eindzege in Kapellen dateert al van 2006. Morgen wint er een Belg, voor België, voor Vlaanderen, voor Wouter Weylandt en een beetje voor mij.